Share

หน้าเว็บ

Postcard เมืองแป้

.....

Phrae Observer

เว็บไซต์บอกเล่าเรื่องราวของเมืองแพร่ในฐานะผู้สังเกตการณ์

Instagram

เปิดชมและติดตามกันได้นะครับ (^.^)

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ วิชาสุดท้าย แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ วิชาสุดท้าย แสดงบทความทั้งหมด

วันอาทิตย์ที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2554

วิชาสุดท้าย 2

".. สิ่งที่แตกต่างไปจากเล่มแรก อ.สฤณีได้บอกกล่าวไว้ในคำนำว่า "ได้พยายามเลือกสุนทรพจน์ที่ทั้ง "กว้าง" และ "ลึก" มากขึ้น เรียกร้องให้ผู้อ่าน "ฟัง" อย่างไตร่ตรองและคิดตามมากกว่าเดิม .."

หลังจากที่หนังสือ "วิชาสุดท้าย [ที่มหาวิทยาลัยไม่ได้สอน]"
ซึ่งแปลและเรียบเรียงโดย อ.สฤณี อาชวานันทกุล ออกมาเมื่อเดือนมีนาคม 2551 โดยสำนักพิมพ์โอเพ่น บุ๊คส์
   อีกเกือบปีต่อมา คือเดือนกุมภาพันธ์ 2552 อ.สฤณีก็ได้แปลและเรียบเรียง "วิชาสุดท้าย [ที่มหาวิทยาลัยไม่ได้สอน]" เล่มสองตามมา
   เล่มนี้ ยังคงบรรจุสุนทรพจน์ในวันรับปริญญาของบุคคล 10 ท่าน ที่ให้แก่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยชั้นนำในสหรัฐอเมริกา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นการบอกเล่าประสบการณ์และเรื่องราวหลังจากออกจากรั้ว มหาวิทยาลัย
   แต่สิ่งที่แตกต่างไปจากเล่มแรก อ.สฤณีได้บอกกล่าวไว้ในคำนำว่า "ได้พยายามเลือกสุนทรพจน์ที่ทั้ง "กว้าง" และ "ลึก" มากขึ้น เรียกร้องให้ผู้อ่าน "ฟัง" อย่างไตร่ตรองและคิดตามมากกว่าเดิม
   พิเศษเพิ่มขึ้นจากเล่มแรกที่ อ.สฤณีบอกว่า "คิดว่า "กินใจ" ผู้อ่าน สร้างแรงบันดาลใจให้แก่ผู้ฟัง และมี "ความเป็นสากล" สูงพอที่จะเป็นประโยชน์สำหรับทั้งนักศึกษาและผู้อ่านชาวไทยโดยทั่วไป"
   วิชาสุดท้าย 2 เปิดเรื่องด้วยสุนทรพจน์ของ เจ.เค. โรวลิ่ง นักเขียนชาวอังกฤษ ผู้ประพันธ์หนังสือเยาวชนเรื่องดัง "แฮรี่ พ็อตเตอร์" ซึ่งกล่าวแก่นักศึกษามหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เมื่อวันที่ 5 มิถุนายน 2551
สุนทรพจน์ที่กล่าวถึง "ประโยชน์ทางอ้อมของความล้มเหลว และความสำคัญของจินตนาการ" ในด้านความล้มเหลวนั้น เป็นประโยชน์ทางอ้อมให้เธอมีความมั่นคงทางจิตใจ และเป็นรากฐานอันแข็งแกร่งให้เธอ ส่วนจินตนาการนั้น จะเป็นพลังในการเปลี่ยนแปลงโลกให้เป็นโลกที่ดี
   ตามมาด้วยสุนทรพจน์ของ "บารัก โอบามา" ที่กล่าวไว้เมื่อ 5 เดือนก่อนที่เขาจะได้เป็นประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา คนที่ 44 ในวันรับปริญญาของมหาวิทยาลัยเวสเลียน
   แอนนา ควินด์เล็น นักเขียนนิยายและคอลัมนิสต์ชาวอเมริกัน กับสุนทรพจน์แก่นักศึกษามหาวิทยาลัยวิลลาโนวา ที่บอกให้พวกเขาและเธอ เสาะหาชีวิตที่แท้จริง และมองดูทิวทัศน์เสียบ้าง
   แม้ว่า หนังสือเล่มนี้จะมีชื่อว่า วิชาสุดท้าย (เพราะกล่าวแก่นักศึกษาในวันรับปริญญา) แต่ก็มีประโยชน์ต่อผู้อ่านทั่วไปอีกด้วย
   คล้ายดังเช่นคำของแอนนา ควินด์เล็น ซึ่งกล่าวไว้ในสุนทรพจน์ของเธอว่า โลกข้างนอกมีห้องเรียนอยู่ทุกแห่ง และข้อสอบจะมาถึงวาระสุดท้าย
   ใช่ครับ.. เรียนอีกสักนิดกับวิชาสุดท้ายเล่มนี้ เรียนอย่างไตร่ตรองและคิดตามให้มากกว่าเดิม.. 

----------------------
หมายเหตุ - ตีพิมพ์ครั้งแรก ใน คอลัมน์ รหัสหนังสือ หนังสือพิมพ์มติชนรายวัน ฉบับวันอาทิตย์ที่ ๕ กรกฎาคม ๒๕๕๒


วันเสาร์ที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2554

วิชาสุดท้าย


"..หนังสือเล่มนี้บรรจุสุนทรพจน์ของบุคคล 10 ท่าน ที่ให้แก่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยชั้นนำในสหรัฐอเมริกา ในวันรับปริญญา ซึ่งส่วนใหญ่จะบอกเล่าประสบการณ์และเรื่องราวหลังจากออกไปใช้ชีวิตในสังคม.."


ในวันรับปริญญาของนักศึกษามหาวิทยาลัย
   เรามักจะได้พบเห็นใบหน้าอันยิ้มแย้ม และกลิ่นอายของความสุขที่อบอวลไปทั่วงาน
   เป็นบรรยากาศที่มีหลายคนแสดงความเห็นว่า บรรดาบัณฑิตเหล่านั้นได้ประสบความสำเร็จอย่างหนึ่งแล้วในชีวิต
   แต่ในความรู้สึกของผม(และอาจจะรวมถึงท่านผู้อ่านอีกหลายคน) กลับมองว่า วันรับปริญญาไม่ได้บ่งบอกความสำเร็จอะไรหรอก หากแต่วันนี้ เป็นการบอกว่า เราได้ผ่านการเตรียมตัวส่วนหนึ่งแล้ว
   เตรียมตัวก่อนที่จะออกไปพบกับ "โลกภายนอก"
   ดังนั้น เมื่อผมมาพบกับหนังสือ "วิชาสุดท้าย" [ที่มหาวิทยาลัยไม่ได้สอน] ซึ่งแปลและเรียบเรียงโดย อ.สฤณี อาชวานันทกุล พิมพ์ครั้งแรกเดือนมีนาคม 2551 โดยสำนักพิมพ์โอเพ่น บุ๊คส์ ผมจึงชอบใจนัก
   หนังสือเล่มนี้บรรจุสุนทรพจน์ของบุคคล 10 ท่าน ที่ให้แก่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยชั้นนำในสหรัฐอเมริกา ในวันรับปริญญา ซึ่งส่วนใหญ่จะบอกเล่าประสบการณ์และเรื่องราวหลังจากออกไปใช้ชีวิตในสังคม
   เช่น สตีฟ จ็อบส์ ผู้ก่อตั้งบริษัทแอปเปิล และบิล เกตส์ ผู้ก่อตั้งบริษัทไมโครซอฟท์ ซึ่งทั้งคู่ก็ไม่ได้จบการศึกษาระดับปริญญาตรี หากแต่ตัดสินใจออกจากการเรียนในระบบ แต่ก็ประสบความสำเร็จในชีวิตได้
   "สิบข้อที่จะช่วยให้คุณหลีกเลี่ยงการทำให้โลกแย่ลงกว่าเดิม" ของรัสเซลล์ เบเกอร์ นักเขียนผู้โด่งดัง
   "จงก้มลงดมกลิ่นดอกไม้เสียบ้าง"  เพียงเริ่มข้อแรกก็ทำให้อมยิ้มกับชีวิตได้แล้ว
   ทั้ง 10 สุนทรพจน์ในเล่มนี้ แม้จะเป็นฝรั่งพูดให้บัณฑิตอเมริกันฟังกัน แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องที่ใช้ได้อย่างสามัญกับชีวิต ไม่ว่าจะเป็นชีวิตของฝรั่งหรือคนไทย
   ยิ่งกลั่นมาจากประสบการณ์โดยตรงของผู้พูด ยิ่งน่าอ่าน นั่นก็เพราะวิชาชีวิต ไม่น่าจะมีวิชาสุดท้ายได้
   ในทางกลับกัน วิชาชีวิตจะมีให้คุณเรียนรู้ไปอย่างไม่รู้จบทีเดียว.. 


------------------

หมายเหตุ - ตีพิมพ์ครั้งแรก คอลัมน์ รหัสหนังสือ หนังสือพิมพ์มติชนรายวัน ฉบับวันอาทิตย์ที่ ๒๕ พฤษภาคม ๒๕๕๑



Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More