วิชาสุดท้าย

"..หนังสือเล่มนี้บรรจุสุนทรพจน์ของบุคคล 10 ท่าน ที่ให้แก่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยชั้นนำในสหรัฐอเมริกา ในวันรับปริญญา ซึ่งส่วนใหญ่จะบอกเล่าประสบการณ์และเรื่องราวหลังจากออกไปใช้ชีวิตในสังคม.."


ในวันรับปริญญาของนักศึกษามหาวิทยาลัย
   เรามักจะได้พบเห็นใบหน้าอันยิ้มแย้ม และกลิ่นอายของความสุขที่อบอวลไปทั่วงาน
   เป็นบรรยากาศที่มีหลายคนแสดงความเห็นว่า บรรดาบัณฑิตเหล่านั้นได้ประสบความสำเร็จอย่างหนึ่งแล้วในชีวิต
   แต่ในความรู้สึกของผม(และอาจจะรวมถึงท่านผู้อ่านอีกหลายคน) กลับมองว่า วันรับปริญญาไม่ได้บ่งบอกความสำเร็จอะไรหรอก หากแต่วันนี้ เป็นการบอกว่า เราได้ผ่านการเตรียมตัวส่วนหนึ่งแล้ว
   เตรียมตัวก่อนที่จะออกไปพบกับ "โลกภายนอก"
   ดังนั้น เมื่อผมมาพบกับหนังสือ "วิชาสุดท้าย" [ที่มหาวิทยาลัยไม่ได้สอน] ซึ่งแปลและเรียบเรียงโดย อ.สฤณี อาชวานันทกุล พิมพ์ครั้งแรกเดือนมีนาคม 2551 โดยสำนักพิมพ์โอเพ่น บุ๊คส์ ผมจึงชอบใจนัก
   หนังสือเล่มนี้บรรจุสุนทรพจน์ของบุคคล 10 ท่าน ที่ให้แก่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยชั้นนำในสหรัฐอเมริกา ในวันรับปริญญา ซึ่งส่วนใหญ่จะบอกเล่าประสบการณ์และเรื่องราวหลังจากออกไปใช้ชีวิตในสังคม
   เช่น สตีฟ จ็อบส์ ผู้ก่อตั้งบริษัทแอปเปิล และบิล เกตส์ ผู้ก่อตั้งบริษัทไมโครซอฟท์ ซึ่งทั้งคู่ก็ไม่ได้จบการศึกษาระดับปริญญาตรี หากแต่ตัดสินใจออกจากการเรียนในระบบ แต่ก็ประสบความสำเร็จในชีวิตได้
   "สิบข้อที่จะช่วยให้คุณหลีกเลี่ยงการทำให้โลกแย่ลงกว่าเดิม" ของรัสเซลล์ เบเกอร์ นักเขียนผู้โด่งดัง
   "จงก้มลงดมกลิ่นดอกไม้เสียบ้าง"  เพียงเริ่มข้อแรกก็ทำให้อมยิ้มกับชีวิตได้แล้ว
   ทั้ง 10 สุนทรพจน์ในเล่มนี้ แม้จะเป็นฝรั่งพูดให้บัณฑิตอเมริกันฟังกัน แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องที่ใช้ได้อย่างสามัญกับชีวิต ไม่ว่าจะเป็นชีวิตของฝรั่งหรือคนไทย
   ยิ่งกลั่นมาจากประสบการณ์โดยตรงของผู้พูด ยิ่งน่าอ่าน นั่นก็เพราะวิชาชีวิต ไม่น่าจะมีวิชาสุดท้ายได้
   ในทางกลับกัน วิชาชีวิตจะมีให้คุณเรียนรู้ไปอย่างไม่รู้จบทีเดียว.. 


------------------

หมายเหตุ - ตีพิมพ์ครั้งแรก คอลัมน์ รหัสหนังสือ หนังสือพิมพ์มติชนรายวัน ฉบับวันอาทิตย์ที่ ๒๕ พฤษภาคม ๒๕๕๑

Posted in: 2551,เด็กชายก้อง,มติชน,รหัสหนังสือ,วิชาสุดท้าย,สฤณี อาชวานันทกุล,หนังสือ