"เมื่อรักใครคนหนึ่ง จึงไม่สำคัญเลยว่าเราจะได้กอดกันหรือไม่
ความรักบางอย่างในชีวิตคนเราเอื้อมไม่ถึง สัมผัสไม่ได้
เหมาะสำหรับเอาไว้มองดู...ไว้ชื่นชมอยู่ไกลๆ"
"ดวงไฟประภาคารสวยล้ำค่า ยามที่เราล่องเรืออยู่ในทะเล ลึกจนหาทางกลับไม่ได้
แต่เราจ้องดูดวงไฟ เพียงให้รู้ว่าควรเดินหน้าไปทิศ
แต่ใช่ว่าเราจะต้องเบนหัวเรือ เพื่อมุ่งไปจอดเทียบท่าประภาคาร
"ได้รักเธอ..ประภาคารก็ดูสวยดี
คนที่ฉันกอดได้ ทำให้รู้ว่าโลกนี้สดชื่นสว่างไส
...อย่าสนใจเลยนะคนดีว่ารักเธอ
"แค่เชื่อว่าฉันรักเธอตลอดไป...
โดย 'ปราย พันแสง
มีโอกาสถ่ายภาพประภาคารมา (แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ริมทะเลก็ตาม) แล้วทำให้นึกถึงเรียงความข้างต้นของ 'ปราย พันแสง ซึ่งเคยเขียนลงในหนังสือพิมพ์มติชนรายวัน ฉบับวันอาทิตย์ เมื่อนานมาแล้ว
ส่วนภาพปกหนังสือนี้ เป็นเล่มพิมพ์ครั้งที่ ๒ เมื่อเดือนตุลาคม ๒๕๔๔ มี พาฝัน ศุภวานิช เป็นบรรณาธิการ
ลองค้นๆดู ขณะนี้พิมพ์ถึงครั้งที่ ๕ แล้ว http://freeformbooks.blogspot.com/2008/12/5.html (เลื่อนๆลงไปด้านล่างๆของเว็บหน่อยนะครับ)
หนังสือ "จดหมายรัก" เป็นหนังสือ ซึ่ง 'ปราย พันแสง รวบรวมจดหมายรักหลายแหล่งมาไว้ในเล่ม อาทิ จดหมายที่ยาขอบเขียนถึงพนิดา นักเรียนการประพันธ์ (อันเป็นที่มาของหนังสือ จดหมายรักของยาขอบ ซึ่งเคยพบข้อมูลมาบ้างว่า ภรรยาของเขา ดูจะไม่พอใจสักเท่าไหร่กับหนังสือเล่มนี้)
วลีเด็ดจากจดหมายรักของยาขอบ ย่อมมีมากมาย นั่นก็คงเป็นเช่นนี้ ยากจะปฏิเสธ เพราะยาขอบก็ได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในนักประพันธ์ฝีมือเยี่ยมของเมืองไทย
หนึ่งในประโยคนั้นคือ ตอนที่พนิดาถามยาขอบว่าทำไมเธอจึงรักเขา ทั้งที่ยาขอบมีเมียอยู่แล้วถึง ๔ คน แล้วยาขอบไม่ทราบ พนิดาก็บอกไปว่า "ฉันรักคุณ เพราะฉันไม่รักตัวเอง" อึ้งกันไปทีเดียว (ส่วนรายละเอียด ละเลียดกว่านี้ ตามหาอ่านกันได้นะครับ)
นอกจากนี้ ในหนังสือ "จดหมายรัก" ยังเขียนถึงจดหมายรักไอน์สไตน์ จดหมายรักกริฟฟิน & ซาบีน และยังมีจดหมายรักจากกล่องไปรษณีย์สีแดง
ใครเคยอ่านหนังสือ "กล่องไปรษณีย์สีแดง" คงจำกันได้ว่าหนังสือซึ่งเขียนโดย อภิชาติ เพชรลีลา กลายมาเป็นหนังดังเรื่อง "เพื่อนสนิท" หนังสือซึ่งบอกเล่าเรื่องราวของไข่ย้อยและดากานดา
เล่มนี้ก็มีบทที่เกี่ยวกับจดหมายเด็ดๆอยู่ นั่นคือ
"...เวลาที่ฉันหย่อนจดหมายลงกล่องไปรษณีย์สีแดง ฉันจะมีความสุขทุกครั้ง
ฉันจะนับวันและนับคืน และคิดว่า เอาล่ะ...จดหมายของฉันจะเดินทางไกลถึง ๑,๕๐๐ กิโลเมตร จากเกาะพงันไปเชียงใหม่
ฉันนึกถึงการเดินทางอันยาวไกลของมัน จากนั้นมันจะขึ้นรถไฟเข้ากรุงเทพฯ ต่อรถไฟอีกขบวนเพื่อไปเชียงใหม่
มันอาจจะไปพักอยู่ที่ทำการไปรษณีย์ที่ไหนสักแห่งในเมือง แล้วนายบุรุษไปรษณีย์หนุ่มผู้แข็งขัน ก็จะพามันไปถึงประตูบ้านของแกเลยทีเดียว
แล้วมันจะบอกแกว่า สวัสดี...ดากานดา ฉันเดินทางมาถึงแล้วนะ"
อ่านแค่ ๒ เล่มนี้ ก็อยากจะหยิบปากกา เขียนจดหมาย (หรือโปสการ์ด) หาใครสักคน... (^__^)
---------------------
